در سال 1365 هجرى قمرى برابر 1325 شمسى كه صاحب « ذريعه » شيخ بزرگوار عالم ربّانى شيخ آقا بزرگ طهرانى دام بقاؤه به قصد زيارت آستان ملايك پاسبان سلطان سرير ارتضا ابو الحسن علىّ بن موسى الرضا عليه و على آبائه الطيبين و ابنائه الطاهرين التحيّة و الثنا به ايران آمدند مدّتى قبل از تشرّف بارض اقدس مشهد مقدّس در طهران اقامت فرمودند تا اقارب و خويشان و دوستان و علاقمندان خود را ببينند و صلهء رحم بجاى آورند ، و در اين مدّت غالب شبها بيتوتهءشان در منزل اينجانب بود و مونس ايشان كتابهاى من . و چون نسخهء قليل الوجود اين تفسير در ميان كتب حقير بنظرشان رسيد خوشوقت شده و مبتهج گرديدند ، و از جهت اينكه حرف « تاء » كتاب « ذريعه » چاپ شده بود در نظر گرفتند تا در جاى مناسبى كه مستدركات و فوائت دريعه را معرفى خواهند كرد آن را نيز معرّفى نمايند ، و بعد از برگشتن از ارض اقدس اظهار داشتند كه ضمن بركاتى كه در مشهد نصيبم شد آنست كه نسخهء ديگرى از اين كتاب كمياب را در ضمن كتابهايى كه جديدا از طرف عالمى متوفى وقف كتابخانهء مباركه شده بود ديدم . 4 - اين تفسير چنان كه در صفحهء 12 ملاحظه مىشود در هند پايان يافته ، و علامهء جليل ، حبر خبير ، سيّد ابو القاسم رضوى قمى كه تفسير گرانبهاى « لوامع التنزيل و سواطع التأويل » را در هند تأليف نموده بر آن مطلع بوده و ضمن معرفى تفاسير معتبرهء شيعه آن را از مدارك تفسير خود قرار داده و گفته است « و تفسير ملا بهاء الدين ، كنايه از آن بها مىباشد » و تا آخر به همين عنوان آن را مورد استفاده قرار داده است . اين موضوع بر ابهام شرح حال مفسر مىافزايد ، و براى ما حل اين معما ممكن نشد كه در چه زمان و چگونه مفسر از لاهيجان بهند رفته و تفسير را در آنجا بپايان رسانده است . و از عجائب اينكه در حاشيهء جلد اول « لوامع التنزيل » مذكور ، خلاصهء دست و پا شكستهء نصف اين تفسير ( از فاتحه تا كهف ) تحت عنوان « تفسير البهية لملا